Έχει μια πάγια ικανότητα η εξουσία να διαστρέφει τις έννοιες και να επιδιώκει να εμφανίσει το κοινωνικό της προσωπείο.
Πρότεινε, για παράδειγμα, ο υπουργός Εσωτερικών Τ. Γιαννίτσης στον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο την περασμένη εβδομάδα για τις δράσεις του 2012 για «κοινωνική προστασία και αλληλεγγύη» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να περιληφθεί και η δημιουργία Τράπεζας Χρόνου, η οποία «αποτελεί ένα εναλλακτικό εργαλείο κοινωνικοποίησης και ενδυνάμωσης του ατόμου και μία νέα διαφοροποιημένη μορφή εθελοντισμού, με την οποία παρέχεται η δυνατότητα συμμετοχής όλων σε ένα δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών».
Ωραία μας τα λέει η ανακοίνωση του υπουργείου και ωραία η ιδέα (αν και αυτός ο εθελοντισμός
Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012
Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2012
Προσλήψεις της φτώχειας
Η κυνική ρήση της Θάτσερ, ότι “Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούν Κοινωνία, παρά μόνο άτομα και οι οικογένειές τους”, ούτε ήρθε ξαφνικά από τον ουρανό, ούτε από την άλλη έπεσε σε ξερό έδαφος. Βλέποντας σήμερα το είδος του ανθρώπου που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες, η Θάτσερ ήταν μάλλον μπροστά από την εποχή της. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός στην πιο ακραία του μορφή, δεν θα κατόρθωνε να επιβιώσει για τόσο πολύ, αν δεν μπόλιαζε με τις αξίες του, τις αγοραίες αξίες, τα μυαλά και τις νοοτροπίες μεγάλου τμήματος των δυτικών κοινωνιών. Ο νεοφιλελευθερισμός σαν κυρίαρχη ιδεολογία πλέον, απομόνωσε τον άνθρωπο από τον κοινωνικό του περίγυρο, σε ρόλο μάλιστα ανταγωνιστή και όχι συμμάχου, και τον κατέστησε τον μόνο υπεύθυνο τόσο για τις επιτυχίες όσο και για τις αποτυχίες του. Κρύο σύμπαν, θα μου πείτε, και γυμνό, αλλά όσο η ανάπτυξη μπορούσε
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)